Come a Casa – Nu met extra lekker kaaskorstje.

3 Joskes hadden reeds een broske, dat van Kinky K was veruit het kortste. Dadelijk werd koers gezet naar München (niet zonder eerst een druipende Triple Whopper mét kaas te steken), alwaar Ice T het 8ste Joske zou worden en er zou overnacht worden in The TENT (let wel: slapen in een tent heeft altijd tot gevolg dat het eerste licht meteen merkbaar is, ook als die tent een enorme, witte tent is). Uiteindelijk hebben wij er overnacht, maar het is niet geheel duidelijk of de andere aanwezigen daar ook zo over dachten. In ieder geval heeft de volgende morgen niemand de Zyklon B doorgegeven toen daar door Fons om gevraagd werd.

Na eerst het rechtervoorlampje van pimpmobiel Ford Focus vervangen te hebben, werd de tocht richting Balkan verder gezet met als volgende stop Zagreb. Daar aangekomen bleek ons eerste adres voor een jeugdherberg onsuccesvol wegens volzet, met als gevolg dat de twee pimpmobielen gedraaid hebben op het autovrije Trg bana Jelačića, zeg maar het centrale plein van de Kroatische hoofdstad.

Uiteindelijk hebben we twee dagen overnacht in het Ravnice Youth Hostel, gezellig, gemakkelijk verbinding met het centrum en voorzien van internet. Minpunt was wel dat het ontbijt beperkt was tot brood, boter en stroop met melk en koffie. Of dat de stroop of het ontbijt is, laat ik liever in het midden.

Zagreb was ook onze eerste kennismaking met wat al snel bekend zou staan als preuten. Prachtige preuten weliswaar. De uitdrukkingen “alles vol” en “ik zen verliefd” waren niet van de poes. Of schering en inslag. Of beide. Of alledrie. Hoe het ook zij, ons selecte gezelschap kon alleen maar objectief en subjectief vaststellen dat de Kroatische vrouwen mooi zijn, om niet te zeggen heet. Ze deden dan ook zeer weinig moeite om hun lange benen en strakke buikjes te verbergen, wat er al snel voor zorgde dat niet alleen de pinten, maar ook de ogen alsmaar groter werden.

Na deze belangrijke vaststelling en het bezichtigen van de stad, was het tijd om de roadtrip verder te zetten langs idyllische wegen en wel naar de Preutenmeren. Het hoge toeristische gehalte van het park deed slechts in zeer beperkte mate afbreuk aan de pracht van de preuten en de meren, maar had wel tot gevolg dat er in de meren van deze preuten niet gezwommen mocht worden.

De video die gemaakt is op de camping (camping Korana, best degelijk, maar voor dezelfde prijs vind je waarschijnlijk een kamer met airco, als je met genoeg bent) terwijl er rondgescheurd werd in de Jetta is blijkbaar classified.

Maar niet getreurd, de trip gaat gewoon door. Next stop: Split. Kenmerkend voor deze kuststad is het tot stadscentrum omgebouwd paleis. We onthouden echter vooral de bakvissen-clubs gevolgd door nightswimming en vier jonge, Franse grieten, die jammer genoeg niet aan het poepen waren op het strand. Minstens even betreurenswaardig is de vaststelling dat onze single vrienden geen actie ondernomen hebben om hun status aan te passen, terwijl niet alleen de tijd er rijp voor was.

De tijd was wel rijp voor bovenstaand souvenir in het CroParadise Hostel (aan de dure kant, zonder ontbijt, maar met airco en verzorgd. Desalniettemin jammer dat de kuisvrouw om 9u ‘s morgens komt vragen wie vertrekt). De Joskes denken aan hun nageslacht. Met die gedachtegang reden we verder langs de kust tot in Dubrovnik, wat aangekondigd was als het Ibiza van de Balkan. Daar aangekomen werd de camping afgekeurd en zo kwamen we bij Jullo terecht, die ons tegen een schappelijke prijs liet overnachten in zijn twee apartmani. Dat we de volgende dag getrakteerd werden op barbecue en overladen werden met wijn, maakt deze plaats een absolute aanrader voor elke sympathieke toerist. Jammer genoeg heeft Dubrovnik zijn status van Ibiza van de Balkan voor ons niet kunnen waarmaken, maar de choco’s hebben toch goed gedanst.

In Dubrovnik hebben we ook beslist om Montenegro links te laten liggen en de terugtocht reeds aan te vatten mits een tussenstop in Krka, waar de watervallen ons ook bevielen. Op de camping, de enige plaats waar de Joskes onredelijk waren, hebben we net een confrontatie met de politie kunnen vermijden, zodat we alsnog volgens plan (1 700 km op 17u) op Shizzle B’s trouwerij arriveerden.

Eind goed, al goed, tenslotte was niet allés kapot. En het was tijd om één en ander terug vol te tanken.

Dank u, Facebook, voor deze verhelderende advertentie.

We waren op de trein al gewaarschuwd dat alle campings rond Kamperland vol zaten, maar Holy Homeboys geven nooit op. Toen we rond half tien ‘s avonds de eerste camping bezochten, bleken de onheilsberichten te kloppen. Op de derde camping (22u30) kregen we van een bewoonster de tip ons gewoon neer te planten tussen de andere tenten en de volgende dag naar de receptie te gaan om alles te fixen. De situatie zou ons uiteindelijk 3 nachten gratis kamperen opleveren.

Ons tentje stond net op, we hadden net gedouched en Big Buys moest pissen. Er is een bosje aan de overkant en het is donker… Nog voor het touwtje van m’n broek losgeknoopt is, schijnen er twee zaklampen op mij. “Nou, u gaat toch niet wildplassen?” “-Euh…” Ik heb me er dan maar uitgepraat en ben legaal gaan zeiken.

De eerste zeildag, lesdag. Weinig wind, weinig woorden, het werd ons bijna té chill. “Overstag”, “onderstag”, “aan”, “onder” en “boven de wind”, het zei Big Buys allemaal even weinig, maar de elementaire skillz waren aanwezig en dit volstond om de volgende dag alleen op pad te gaan. Alles ging naar wens, we zijn even aangemeerd in het pittoreske Veere en wilden dan via een alternatieve route terugvaren naar de aanlegsteiger. Jammer genoeg ging de route niet rond een eiland, zoals gedacht, maar was het een arm van het meer. We konden dus helemaal terug (tegen de wind in peddelen) en kwamen om 20u30 aan.

Na nog wat lekker gegeten te hebben en een Leffe gedegusteerd te hebben, kon dan de helse nachtrust aanvatten. Een stevig gebonk weerklonk over de camping. Gelukkig maakte de ochtend alles goed, toen zes (6!) knappe (ja, alle zes) meisjes hun tent met Duitse efficiëntie verhuisden tot naast de onze. De volgende ochtend was minstens even mooi, toen ze allemaal in bikini voor hun tent paradeerden. De nadelen werden die avond duidelijk, toen er zich een troep Nederlandse kerels rond hun tent verzamelden om hen te versieren. Wat mislukte. Na enkele uren.

De resterende dagen trok de wind aan en konden we ultrastrak zeilen (en zwemmen) onder een brandende zon. Manoeuvres werden uitgevoerd met een ongeziene souplesse en het hoogstaande teamwork vertaalde zich ook in de genadeloze efficiëntie waarmee niet zeilgerelateerde taken werden uitgevoerd. Vermoedelijk hoogtepunt was toch het bezoek van Special K en Suicide S op zaterdag. Dit bezoek bleef ook niet zonder gevolgen: tussen ons en de windsurf-community komt het vermoedelijk nooit meer goed en de onkantelbaarheid van zeilboottype ‘Valk’ is niet langer een zekerheid.

Zondag was het regenweer spelbreker en werd de tocht naar huis iets vroeger dan gepland aangevat. Met een pot confituur en talrijke bonnetjes voor gratis koffie konden we nog twee geflipte West-Vlaamse campingbewoners gelukkig maken. Ons werk was af.

De context vind je daar.