Eerste punt op het programma was Fancy Hamburg, met een wandeling, picknick en een roeitochtje langs de Alster, omgeven door de “miljonairswijk”. Vreemd genoeg waren mijn Homeboys niet zo getalenteerd in het roeien, maar de vriendschap blijft even groot, hoor. Na een avondmaal begeleid door (hoofdzakelijk, maar we willen niemand met de vinger wijzen) halve liters bier (het punt waar ik definitief het pad naar een milde kater de volgende ochtend insloeg) dompelden we ons dan onder in het havenfeestgebeuren. Wij werden bevredigd met country roads, Duitse klassiekers en diepe bassen. Fya ‘pon dem!

Daarmee lag de formule vast en zondag bood meer van hetzelfde. Voor Big Buys was het moederdag, voor iedereen was het “dag moeder”-dag. Verder werd er afgechilld aan het strand en waren er ‘s avonds de Reeperbahn, diepere bassen en nog meer fyah (en zweet).

Maandagochtend kwam wat mij betreft te snel. Drie Homeboys verdwenen aan de horizon en lieten mij, een beetje verward en met significant hoger emo-gehalte en zonder de bijpassende mp3-collectie achter. Tot op planeet Belgie!

Deze post moet mijn vreugde uitdrukken over het volgende weekend en kan ook dienen om een beetje te peilen naar jullie interesses. Ik zal het lijstje aanvullen als ik nog goede ideeen krijg, maar voorlopig denk ik al aan:

Ook hier is de lente aangekomen. Mijn eerste suggesties zijn dan ook barbecue of picknick (naargelang faciliteiten ter plaatse en transportmogelijkheden) in het park of op het strand.
Hippe elektronische muziek is een van de weinige dingen waar Duitsland echt kan scoren, daarom stel ik toch voor dat we de reeds vroeger vermelde Golden Pudel Club met een bezoek vereren, bijvoorbeeld zondagnacht, wanneer Clark (mij onbekend, maar het is een elektronische vermoedelijke Duitser die plaatjes op Warp mag uitbrengen, en de album sampler op zijn site biedt toch enige dopenezz).
En ergens overdag natuurlijk ook een beetje sightseeing.

Commentaar, wensen, suggesties, laat iet wete!

We waren op de trein al gewaarschuwd dat alle campings rond Kamperland vol zaten, maar Holy Homeboys geven nooit op. Toen we rond half tien ‘s avonds de eerste camping bezochten, bleken de onheilsberichten te kloppen. Op de derde camping (22u30) kregen we van een bewoonster de tip ons gewoon neer te planten tussen de andere tenten en de volgende dag naar de receptie te gaan om alles te fixen. De situatie zou ons uiteindelijk 3 nachten gratis kamperen opleveren.

Ons tentje stond net op, we hadden net gedouched en Big Buys moest pissen. Er is een bosje aan de overkant en het is donker… Nog voor het touwtje van m’n broek losgeknoopt is, schijnen er twee zaklampen op mij. “Nou, u gaat toch niet wildplassen?” “-Euh…” Ik heb me er dan maar uitgepraat en ben legaal gaan zeiken.

De eerste zeildag, lesdag. Weinig wind, weinig woorden, het werd ons bijna té chill. “Overstag”, “onderstag”, “aan”, “onder” en “boven de wind”, het zei Big Buys allemaal even weinig, maar de elementaire skillz waren aanwezig en dit volstond om de volgende dag alleen op pad te gaan. Alles ging naar wens, we zijn even aangemeerd in het pittoreske Veere en wilden dan via een alternatieve route terugvaren naar de aanlegsteiger. Jammer genoeg ging de route niet rond een eiland, zoals gedacht, maar was het een arm van het meer. We konden dus helemaal terug (tegen de wind in peddelen) en kwamen om 20u30 aan.

Na nog wat lekker gegeten te hebben en een Leffe gedegusteerd te hebben, kon dan de helse nachtrust aanvatten. Een stevig gebonk weerklonk over de camping. Gelukkig maakte de ochtend alles goed, toen zes (6!) knappe (ja, alle zes) meisjes hun tent met Duitse efficiëntie verhuisden tot naast de onze. De volgende ochtend was minstens even mooi, toen ze allemaal in bikini voor hun tent paradeerden. De nadelen werden die avond duidelijk, toen er zich een troep Nederlandse kerels rond hun tent verzamelden om hen te versieren. Wat mislukte. Na enkele uren.

De resterende dagen trok de wind aan en konden we ultrastrak zeilen (en zwemmen) onder een brandende zon. Manoeuvres werden uitgevoerd met een ongeziene souplesse en het hoogstaande teamwork vertaalde zich ook in de genadeloze efficiëntie waarmee niet zeilgerelateerde taken werden uitgevoerd. Vermoedelijk hoogtepunt was toch het bezoek van Special K en Suicide S op zaterdag. Dit bezoek bleef ook niet zonder gevolgen: tussen ons en de windsurf-community komt het vermoedelijk nooit meer goed en de onkantelbaarheid van zeilboottype ‘Valk’ is niet langer een zekerheid.

Zondag was het regenweer spelbreker en werd de tocht naar huis iets vroeger dan gepland aangevat. Met een pot confituur en talrijke bonnetjes voor gratis koffie konden we nog twee geflipte West-Vlaamse campingbewoners gelukkig maken. Ons werk was af.

Ik heb het telefoonnummer van Anja, een Duitse Erasmus-studente, bemachtigd. Slechts drie woorden: blond, slank en vrouwelijk!