3 Joskes hadden reeds een broske, dat van Kinky K was veruit het kortste. Dadelijk werd koers gezet naar München (niet zonder eerst een druipende Triple Whopper mét kaas te steken), alwaar Ice T het 8ste Joske zou worden en er zou overnacht worden in The TENT (let wel: slapen in een tent heeft altijd tot gevolg dat het eerste licht meteen merkbaar is, ook als die tent een enorme, witte tent is). Uiteindelijk hebben wij er overnacht, maar het is niet geheel duidelijk of de andere aanwezigen daar ook zo over dachten. In ieder geval heeft de volgende morgen niemand de Zyklon B doorgegeven toen daar door Fons om gevraagd werd.

Na eerst het rechtervoorlampje van pimpmobiel Ford Focus vervangen te hebben, werd de tocht richting Balkan verder gezet met als volgende stop Zagreb. Daar aangekomen bleek ons eerste adres voor een jeugdherberg onsuccesvol wegens volzet, met als gevolg dat de twee pimpmobielen gedraaid hebben op het autovrije Trg bana Jelačića, zeg maar het centrale plein van de Kroatische hoofdstad.

Uiteindelijk hebben we twee dagen overnacht in het Ravnice Youth Hostel, gezellig, gemakkelijk verbinding met het centrum en voorzien van internet. Minpunt was wel dat het ontbijt beperkt was tot brood, boter en stroop met melk en koffie. Of dat de stroop of het ontbijt is, laat ik liever in het midden.

Zagreb was ook onze eerste kennismaking met wat al snel bekend zou staan als preuten. Prachtige preuten weliswaar. De uitdrukkingen “alles vol” en “ik zen verliefd” waren niet van de poes. Of schering en inslag. Of beide. Of alledrie. Hoe het ook zij, ons selecte gezelschap kon alleen maar objectief en subjectief vaststellen dat de Kroatische vrouwen mooi zijn, om niet te zeggen heet. Ze deden dan ook zeer weinig moeite om hun lange benen en strakke buikjes te verbergen, wat er al snel voor zorgde dat niet alleen de pinten, maar ook de ogen alsmaar groter werden.

Na deze belangrijke vaststelling en het bezichtigen van de stad, was het tijd om de roadtrip verder te zetten langs idyllische wegen en wel naar de Preutenmeren. Het hoge toeristische gehalte van het park deed slechts in zeer beperkte mate afbreuk aan de pracht van de preuten en de meren, maar had wel tot gevolg dat er in de meren van deze preuten niet gezwommen mocht worden.

De video die gemaakt is op de camping (camping Korana, best degelijk, maar voor dezelfde prijs vind je waarschijnlijk een kamer met airco, als je met genoeg bent) terwijl er rondgescheurd werd in de Jetta is blijkbaar classified.

Maar niet getreurd, de trip gaat gewoon door. Next stop: Split. Kenmerkend voor deze kuststad is het tot stadscentrum omgebouwd paleis. We onthouden echter vooral de bakvissen-clubs gevolgd door nightswimming en vier jonge, Franse grieten, die jammer genoeg niet aan het poepen waren op het strand. Minstens even betreurenswaardig is de vaststelling dat onze single vrienden geen actie ondernomen hebben om hun status aan te passen, terwijl niet alleen de tijd er rijp voor was.

De tijd was wel rijp voor bovenstaand souvenir in het CroParadise Hostel (aan de dure kant, zonder ontbijt, maar met airco en verzorgd. Desalniettemin jammer dat de kuisvrouw om 9u ‘s morgens komt vragen wie vertrekt). De Joskes denken aan hun nageslacht. Met die gedachtegang reden we verder langs de kust tot in Dubrovnik, wat aangekondigd was als het Ibiza van de Balkan. Daar aangekomen werd de camping afgekeurd en zo kwamen we bij Jullo terecht, die ons tegen een schappelijke prijs liet overnachten in zijn twee apartmani. Dat we de volgende dag getrakteerd werden op barbecue en overladen werden met wijn, maakt deze plaats een absolute aanrader voor elke sympathieke toerist. Jammer genoeg heeft Dubrovnik zijn status van Ibiza van de Balkan voor ons niet kunnen waarmaken, maar de choco’s hebben toch goed gedanst.

In Dubrovnik hebben we ook beslist om Montenegro links te laten liggen en de terugtocht reeds aan te vatten mits een tussenstop in Krka, waar de watervallen ons ook bevielen. Op de camping, de enige plaats waar de Joskes onredelijk waren, hebben we net een confrontatie met de politie kunnen vermijden, zodat we alsnog volgens plan (1 700 km op 17u) op Shizzle B’s trouwerij arriveerden.

Eind goed, al goed, tenslotte was niet allés kapot. En het was tijd om één en ander terug vol te tanken.

Eerste punt op het programma was Fancy Hamburg, met een wandeling, picknick en een roeitochtje langs de Alster, omgeven door de “miljonairswijk”. Vreemd genoeg waren mijn Homeboys niet zo getalenteerd in het roeien, maar de vriendschap blijft even groot, hoor. Na een avondmaal begeleid door (hoofdzakelijk, maar we willen niemand met de vinger wijzen) halve liters bier (het punt waar ik definitief het pad naar een milde kater de volgende ochtend insloeg) dompelden we ons dan onder in het havenfeestgebeuren. Wij werden bevredigd met country roads, Duitse klassiekers en diepe bassen. Fya ‘pon dem!

Daarmee lag de formule vast en zondag bood meer van hetzelfde. Voor Big Buys was het moederdag, voor iedereen was het “dag moeder”-dag. Verder werd er afgechilld aan het strand en waren er ‘s avonds de Reeperbahn, diepere bassen en nog meer fyah (en zweet).

Maandagochtend kwam wat mij betreft te snel. Drie Homeboys verdwenen aan de horizon en lieten mij, een beetje verward en met significant hoger emo-gehalte en zonder de bijpassende mp3-collectie achter. Tot op planeet Belgie!

Deze post moet mijn vreugde uitdrukken over het volgende weekend en kan ook dienen om een beetje te peilen naar jullie interesses. Ik zal het lijstje aanvullen als ik nog goede ideeen krijg, maar voorlopig denk ik al aan:

Ook hier is de lente aangekomen. Mijn eerste suggesties zijn dan ook barbecue of picknick (naargelang faciliteiten ter plaatse en transportmogelijkheden) in het park of op het strand.
Hippe elektronische muziek is een van de weinige dingen waar Duitsland echt kan scoren, daarom stel ik toch voor dat we de reeds vroeger vermelde Golden Pudel Club met een bezoek vereren, bijvoorbeeld zondagnacht, wanneer Clark (mij onbekend, maar het is een elektronische vermoedelijke Duitser die plaatjes op Warp mag uitbrengen, en de album sampler op zijn site biedt toch enige dopenezz).
En ergens overdag natuurlijk ook een beetje sightseeing.

Commentaar, wensen, suggesties, laat iet wete!

Dat laatste begon alvast goed: op uitdrukkelijk verzoek van Special K zaten er in de valies niet alleen Duvels, koffie en chocolade, maar ook schroevendraaiers. Er moest immers een Ikea-bed in elkaar gevezen worden op Special K’s nieuwe crib. Alitalia stelde deze Daad van Vriendschap echter met 24u uit door op de luchthaven van Milaan onze koffers niet tijdig uit het vliegtuig uit Brussel in het vliegtuig naar Praag te krijgen, terwijl Ice T en ik onszelf toch netjes op de juiste plaats hadden gekregen. Dankzij gerichte aankopen en behulpzame mensen in de jeugdherberg overleefden we de eerste dag gezwind.

De tweede dag in Praag was Special K’s eerste werkdag, waardoor Ice T en ik rustig Malá Strana konden bezoeken. Het was ook daar dat het idee groeide om een willekeurige tram te nemen en af te stappen waar het eruit zag alsof we er konden eten. Het leverde alvast deze foto op:

De tweede dag was jammer genoeg regenachtig. Die dag hebben we dan maar rondslenterend doorgebracht om vervolgens in een gezellig café postkaartjes te fabriceren voor verzending naar het thuisfront. Gelukkig had Special K een verrassende activiteit voor de avond: een uitstapje naar Ikea en Tesco om nog wat spullen en verf op te pikken voor de crib. Eens terug van deze beproevende trip was er geen tijd meer om nog productief te zijn.

Woensdag was de dag om Josefov te bezoeken en ons nog maar eens te laten verbazen door de schilderachtige stad met haar overal aanwezige prachtige, 19de eeuwse gebouwen, Vltava en het uitzicht op de Praagse Burcht en de Sint-Vituskathedraal. Eens thuisgekomen wachtte echter de schilderborstel voor sommigen en Kwadratuur-werk voor een andere. Het contrast werd dan ook mooi weergegeven op de muur van Special K’s crib.

Het werk werd beloond met een slaapplaats, maar het gebrek aan warm water de volgende morgen deed toch even vragen rijzen over de keuze van het slaapoord. Niet dat zoiets ons tegenhoudt, dus we trokken verder de stad in, op zoek naar vertier en cultuur. Deze keer waren meer toeristische trekpleisters ons doel, zoals de Karelsbrug, de astronomische klok op Staroměstské náměstí of de daar aanwezige Odense BK-supporters. Het was een prachtige nazomerdag, die enkel verstoord werd door een combinatie van herpes, oververmoeidheid en halve liters bier. ‘s Avonds was alleen nog eten in het ongedwongen hippe Radost FX mogelijk, een keet waar ze naast voedsel ook feestjes serveren. Het feestje hebben we aan ons laten voorbijgaan, een flinke portie nachtrust was meer geschikt.

Vrijdag ging niet alles beter, maar een stevige wandeling op de Petrin-heuvel werd beloond met een wederom prachtig uitzicht, inclusief eekhoorntjes, een spiegelpaleis en een voorloper van de Eiffeltoren. Op de terugweg naar het Mucha-museum kwamen we bovenstaande muur tegen, een ode aan John Lennon. Weer werd het leven me te zwaar, maar wat paracetamol en cafeïne verhielpen het ergste. In een vlaag van nostalgie konden we zelfs samen koken. De avondwandeling diende om het eten te verteren.

Zaterdag was de laatste dag en stond wederom volledig in het teken van chillen, vriendschap en Praag. De laatste hand werd gelegd aan Koen z’n crib om vervolgens ‘t stad in te trekken, genietend van de volle zon, de natuur en het nog steeds prachtige uitzicht. Aangezien het al snel avond werd, moesten we na pannenkoeken met bosbessen en chocolade echt eten vinden. Na een echte Stella Artois kregen we een meer dan degelijke maaltijd voorgeschoteld in Lemon Leaf, die werd afgesloten met Becherovka. De trip naar Praag werd dan weer afgesloten met een feestje in een cultureel centrum met vette hip-hop en andere dansbare muziek.

De echte afsluiter was echter het bakken van pannenkoeken, als vervangmiddel voor de dingen die Alitalia ons zou voorschuiven. Gelukkig haalde onze bagage Brussel deze keer wel gelijktijdig met ons.

Na een strakke vlucht met een lagekostenmaatschappij vonden we ons geboekt guesthouse en werden we met onze neus op de Spaanse feiten gedrukt: Spanjaarden, Engels en afspraken zijn geen heilige drievuldigheid. We belandden in een studentenhuis waar de kotmadam enkel Spaans sprak. Het gaf geen noemenswaardige problemen, de taal van geld is immers universeel. Dan zijn we pickpocketproof de stad ingedoken, op zoek naar pracht en praal. In elke straat valt wel iets te bewonderen, zodat Barcelona de eerste dag overweldigend is, zelfs voor een homeboy. Ook de andere dagen waren we onder de indruk van Gaudi, Picasso en parken. Zowat alle typische toeristische trekpleisters hebben we aangedaan al was het CaixaForum wel een verrassing met tentoonstellingen van Dan Perjovschi en Henry Moore.

Op culinair vlak was de trip ook goed raak: spotgoedkoop ontbijten, bijvullen met heerlijke tapa’s en de dag beëindigen in een al dan niet door de maffia gecontroleerd restaurant. En als cava minder kost dan een frisse pint, is het verleidelijk om er veel van te consumeren tijdens romantische momenten op het strand, dat ‘s avonds, in tegenstelling tot overdag, niet overbevolkt is met topless vrouwen.

De foto’s staan op Flickr (meer op aanvraag) en deze is toch niet te missen: