Da Holy Homeboys

No Dancing

Gisteren dacht ik nog eens zot te doen en naar Boys Noize te gaan in Dirty Dancing. Een dikke twee jaar geleden was daar tenslotte al eens een geslaagd feestje. Niet zo vroeg als vorige keer, maar toch tegen kwart na elf waren we daar gearriveerd, na eerst nog een praatje geslagen te hebben met een sympathieke Brusselaar. Er stond een menigte voor de deur, maar niets onoverkomelijk, zo leek het. Het aanschuiven kon beginnen en duurde langer dan gepland, maar de sfeer was goed. Dat de sfeer goed was! Die sfeer werd zelfs niet bedrukt door de personen die (letterlijk) voorgetrokken werden door de buitenwippers. Toen we eindelijk aan de inkom stonden, bleek dat je via-via-via op een of andere lijst moest gesukkeld zijn om binnen te kunnen. Dat was voor ons niet het geval. Een uurtje en een illusie later gingen we dan maar naar ergens anders en hadden we alsnog voor geen geld een kater.

Toerist in eigen land

Zaterdag ben ik met Steffi naar Brussel getrokken voor een blij weerzien met Special K. Op de agenda stond een tocht langs enkele interessante Art Nouveau-gebouwen, die nog te bezichtigen waren in het laatste weekend van de biennale. Dat plan bleef overeind toen bleek dat Special K een Britse collega uit Praag had meegebracht, die op zijn beurt een Braziliaanse vriend die in Brussel woont, als compagnon had.

Na een koffie bleek al gauw dat zowel de Brit als de Braziliaan meer van Brussel kenden dan Special K, Steffi en ik tesamen, zelfs in het kwadraat. Het duurde net iets langer vooraleer het duidelijk werd dat er niet veel Art Nouveau zou gezien worden en dat er vooral veel EchteVriendschap zou zijn. Dat is nog nooit een probleem geweest, zeker niet als het gezelschap sympathiek, interessant én grappig is. Jammer van het geslacht, is dan de enige conclusie.

Uiteindelijk hebben we snel enkele gebouwen van buitenaf bekeken rond de Louizalaan. Dan zijn we in een Ierse pub beland met een Duitse journalist die ondertussen in Ierland woont. Hij voelt zich naar het schijnt belangrijker dan hij is, maar hij kan wel een verhaal vertellen. Jammer genoeg was het toen tijd om terug naar Vlaamsch sprekend België af te zakken alwaar een fazant wachtte om bereid te worden. Op truffelolie na was het een meer dan geslaagd einde van een boeiende trip.

De Dolle Mol

Ik heb er geen idee van of jullie enigszins het verhaal rond ‘undergroudcafé’ De Dolle Mol in Brussel gevolgd hebben, dus ik zal het even schetsen. In de jaren zestig is het café voortgevloeid uit een boekhandel en is sindsdien een trekpleister geweest voor allerlei kunstenaars. In 2002 is het café door juridische problemen gesloten. Op 1 mei vond Jan Bucquoy, filmmaker en revolutionair, dat er terug leven in de brouwerij moest komen en heeft het café gekraakt. Het café floreerde en ook de straat vond het een verbetering. Natuurlijk kon de immobiliënmaatschappij Arrto als eigenaar van het pand hier niet mee lachen en kreeg van de kortgedingrechter gedaan dat Bucquoy en de zijnen uit De Dolle Mol werden gezet en dat de boel half gesloopt werd (het is de bedoeling het gebouw af te breken). ‘s Avonds forceerde Bucquoy alweer de deur om opnieuw te beginnen, maar twee uur later pakt de politie hem op en is het terug gedaan.
Lees verder »

Dirty Dancing

Zaterdag 4 februari, Dirty Dancing, Brussel, België met Tiga e.a.
http://www.dirtydancing.be

Een aanvaardbare 10 euro voor middernacht. De moeite waard als feestje na de examens.
Lees verder »