Een paar jaar terug toen ik in Leuven studeerde en alles nog goed was , heb ik in de Slegte een omnibus van Willem Elsschot gekocht. Ik heb dan Villa des Roses en Lijmen/Het Been gelezen, het boek dan in het rek gezet en nooit meer aangeraakt. Op zoek naar iets om mij tijdens de lange metroritten bezig te houden heb ik het boek dan in Hamburg weer ontdekt, in een ander boekenrek (Ikea).
De andere en minder bekende verhalen uit de omnibus (Of hebben jullie al gehoord van ‘Tsjip’, ‘Het Dwaallicht’ of ‘Het Tankschip’?) zijn ook iets minder interessant. Het gevoel dat overweegt is dat een sympathieke gepensioneerde man zijn hart wil luchten, maar natuurlijk wel een gepensioneerde met een talent voor het vertellen van goede verhalen. Het leest dus wel vlot en blijft bijna voortdurend boeiend. Voor Vlaamsche literatuur die meer dan een halve eeuw oud is, is dat waarschijnlijk al een zeldzame prestatie. Bovendien is ‘em van ‘t stad.
Interessanter waren de gedichten van Elsschot, behalve ‘Het Huwelijk’ ook allemaal nieuw voor mij. Daar zaten nog enkele goede stukken tussen. Af en toe nogal bitter (‘Tot Den Arme’), maar volgens mij meestal zonder in sentimentaliteit, ofte emo-nezz, te vervallen.

Het volgende gedicht verleent ons een blik op een tijd toen baggeren nog niets voor high potentials was. Ik herhaal nog even : No Offense, Big Buys . Vergeeft mij, erven Alfons De Ridder.

De Baggerman

Vergeef het mij, maar ‘k durf u niet genaken,
daar mijn gelaat nog glimt van ‘t laatst ontbijt,
en gij misschien reeds uren bezig zijt
uw duizendvierde slootje schoon te maken.

Ik groet met diep ontzag uw aardse banden:
uw krommen rug en moedelozen baard,
waarlangs de regen naar beneden vaart,
uw dunne benen en uw grote handen.

De koeien staken af en toe het grazen
om op te zien met sluwe koppigheid
en luid te loeien dat ge een luiaard zijt,
wanneer gij rust om even uit te blazen.

Die stomme beesten zouden u verklikken,
pas op uw tellen dus en schep maar raak.
Vertrouw ook niet de raaf, dien zwarten snaak,
die in uw slijk de wormen op komt pikken.

Het is des Heren wil of ‘t zou niet wezen.
En trouwens, man, het slijk moet uit de sloot.
Wees dus maar stil, gij zijt toch spoedig dood:
als gij in ‘t water kijkt dan kunt gij ‘t lezen.

Rotterdam 1908

Deze post moet mijn vreugde uitdrukken over het volgende weekend en kan ook dienen om een beetje te peilen naar jullie interesses. Ik zal het lijstje aanvullen als ik nog goede ideeen krijg, maar voorlopig denk ik al aan:

Ook hier is de lente aangekomen. Mijn eerste suggesties zijn dan ook barbecue of picknick (naargelang faciliteiten ter plaatse en transportmogelijkheden) in het park of op het strand.
Hippe elektronische muziek is een van de weinige dingen waar Duitsland echt kan scoren, daarom stel ik toch voor dat we de reeds vroeger vermelde Golden Pudel Club met een bezoek vereren, bijvoorbeeld zondagnacht, wanneer Clark (mij onbekend, maar het is een elektronische vermoedelijke Duitser die plaatjes op Warp mag uitbrengen, en de album sampler op zijn site biedt toch enige dopenezz).
En ergens overdag natuurlijk ook een beetje sightseeing.

Commentaar, wensen, suggesties, laat iet wete!

Meer foto’s via deze foto op Flickr.

Om 14u30 bleek de schade al bij al mee te vallen. Moeizaam heeft er iets plaatsgevonden dat voor een ochtendritueel kon doorgaan. De mens die ons daarna elk een oliebol aanbood, heeft al mijn respect. Het mens dat ladderzat door de straat waggelde in een minirok en met een roze plouchen beest in haar hand, niet.
Het was hoog tijd voor een boottochtje, ons aangeboden door Stoffel, weeral. Wat een held! Met een gepersonaliseerde tekst gidste hij ons vlotjes door de Gentse wateren. En die waren zowel boven als onder ons aanwezig. Hadden we op die moment maar water in ons…