3 Joskes hadden reeds een broske, dat van Kinky K was veruit het kortste. Dadelijk werd koers gezet naar München (niet zonder eerst een druipende Triple Whopper mét kaas te steken), alwaar Ice T het 8ste Joske zou worden en er zou overnacht worden in The TENT (let wel: slapen in een tent heeft altijd tot gevolg dat het eerste licht meteen merkbaar is, ook als die tent een enorme, witte tent is). Uiteindelijk hebben wij er overnacht, maar het is niet geheel duidelijk of de andere aanwezigen daar ook zo over dachten. In ieder geval heeft de volgende morgen niemand de Zyklon B doorgegeven toen daar door Fons om gevraagd werd.

Na eerst het rechtervoorlampje van pimpmobiel Ford Focus vervangen te hebben, werd de tocht richting Balkan verder gezet met als volgende stop Zagreb. Daar aangekomen bleek ons eerste adres voor een jeugdherberg onsuccesvol wegens volzet, met als gevolg dat de twee pimpmobielen gedraaid hebben op het autovrije Trg bana Jelačića, zeg maar het centrale plein van de Kroatische hoofdstad.

Uiteindelijk hebben we twee dagen overnacht in het Ravnice Youth Hostel, gezellig, gemakkelijk verbinding met het centrum en voorzien van internet. Minpunt was wel dat het ontbijt beperkt was tot brood, boter en stroop met melk en koffie. Of dat de stroop of het ontbijt is, laat ik liever in het midden.

Zagreb was ook onze eerste kennismaking met wat al snel bekend zou staan als preuten. Prachtige preuten weliswaar. De uitdrukkingen “alles vol” en “ik zen verliefd” waren niet van de poes. Of schering en inslag. Of beide. Of alledrie. Hoe het ook zij, ons selecte gezelschap kon alleen maar objectief en subjectief vaststellen dat de Kroatische vrouwen mooi zijn, om niet te zeggen heet. Ze deden dan ook zeer weinig moeite om hun lange benen en strakke buikjes te verbergen, wat er al snel voor zorgde dat niet alleen de pinten, maar ook de ogen alsmaar groter werden.

Na deze belangrijke vaststelling en het bezichtigen van de stad, was het tijd om de roadtrip verder te zetten langs idyllische wegen en wel naar de Preutenmeren. Het hoge toeristische gehalte van het park deed slechts in zeer beperkte mate afbreuk aan de pracht van de preuten en de meren, maar had wel tot gevolg dat er in de meren van deze preuten niet gezwommen mocht worden.

De video die gemaakt is op de camping (camping Korana, best degelijk, maar voor dezelfde prijs vind je waarschijnlijk een kamer met airco, als je met genoeg bent) terwijl er rondgescheurd werd in de Jetta is blijkbaar classified.

Maar niet getreurd, de trip gaat gewoon door. Next stop: Split. Kenmerkend voor deze kuststad is het tot stadscentrum omgebouwd paleis. We onthouden echter vooral de bakvissen-clubs gevolgd door nightswimming en vier jonge, Franse grieten, die jammer genoeg niet aan het poepen waren op het strand. Minstens even betreurenswaardig is de vaststelling dat onze single vrienden geen actie ondernomen hebben om hun status aan te passen, terwijl niet alleen de tijd er rijp voor was.

De tijd was wel rijp voor bovenstaand souvenir in het CroParadise Hostel (aan de dure kant, zonder ontbijt, maar met airco en verzorgd. Desalniettemin jammer dat de kuisvrouw om 9u ‘s morgens komt vragen wie vertrekt). De Joskes denken aan hun nageslacht. Met die gedachtegang reden we verder langs de kust tot in Dubrovnik, wat aangekondigd was als het Ibiza van de Balkan. Daar aangekomen werd de camping afgekeurd en zo kwamen we bij Jullo terecht, die ons tegen een schappelijke prijs liet overnachten in zijn twee apartmani. Dat we de volgende dag getrakteerd werden op barbecue en overladen werden met wijn, maakt deze plaats een absolute aanrader voor elke sympathieke toerist. Jammer genoeg heeft Dubrovnik zijn status van Ibiza van de Balkan voor ons niet kunnen waarmaken, maar de choco’s hebben toch goed gedanst.

In Dubrovnik hebben we ook beslist om Montenegro links te laten liggen en de terugtocht reeds aan te vatten mits een tussenstop in Krka, waar de watervallen ons ook bevielen. Op de camping, de enige plaats waar de Joskes onredelijk waren, hebben we net een confrontatie met de politie kunnen vermijden, zodat we alsnog volgens plan (1 700 km op 17u) op Shizzle B’s trouwerij arriveerden.

Eind goed, al goed, tenslotte was niet allés kapot. En het was tijd om één en ander terug vol te tanken.

Het begon allemaal met de hoge nood om iedereen nog eens bij elkaar te brengen rond een hoopje houtskolen met een pint in de hand om zo de mannelijkheid weer hoog te doen oplaaien. De zoektocht naar een geschikte locatie eindigde bij casa Buys, alwaar mama Buys instemde. Veel kon er toch niet misgaan? Toch een kleine opsomming:

De Valky arriveerde, zoals altijd, per auto, maar kon deze keer op andere gedachten gebracht worden. Hij ging de auto thuis afzetten en kwam met de fiets terug. Dat bleek een verstandige zet. De groentjes werden gesneden en anderhalve liter Keizersbergbier werd samen met een liter Judas onder het spelen van een spelletje Risk geconsumeerd. Dan werd het tijd om vlotjes de barbecue aan te steken en Sybile aan het station op te pikken. Toen kon het feest pas echt goed beginnen. De sappige stukken vlees werden met veel smaak en een gezonde dosis bier verorberd. Sybile integreerde zich naadloos in de groep door een vlieg dood te kloppen op ShizzleB z’n buik. Die ging dan maar voetbal zien, terwijl de rest nog wat pintjes dronk.
Het werd donker en theelichtjes werden op tafel geplaatst. Niet zo’n goed idee op een tafel van kunststof, zeker niet als er een heus vuurtje wordt gestookt in zo’n theelichtje. Vier zwarte, gesmolten plekken in de tuintafel zijn het, logische, gevolg. Gelukkig was dat nog niet aan het licht gekomen toen Master Leo Buys, ook wel bekend als papa Buys, thuiskwam en trakteerde met zijn befaamde ijsjes.
Toen deze gesmaakt hadden en ShizzleB en Notorious W.I.M. samen op het toilet gezien waren, was het tijd voor Irish coffee, een concept dat zijn gelijke niet kent. Bereid met de nodige skillz, had het zijn effect. Iedereen was terug wakker en aangeschoten genoeg om naar de Copa Cabana te gaan. Elke meezinger en elke vorm van schraalheid waren er aanwezig. ‘Paradise by the Dashboard Light’ heeft me zelfs een pint gekost aan de Karel. Daar was een 10 seconden durende weddenschap voor nodig.
Tijdig werd besloten terug huiswaarts te keren. Daar leek de avond even te eindigen, maar een pintje en een iPod brachten daar verandering in. Bij ‘Min Moaten’ van Flip Kowlier werd onze vriendschap bijna aandoenlijk. Rond 5u werden Lies en Kirsten wakker gebeld. Nogmaals onze excuses. Na nog een hamburger gebakken te hebben en daarmee mijn moeder bijna een paniekaanval bezorgd te hebben (‘Ze zijn weer begonnen!‘), was om 5u30 iedereen het huis uit en konden ik en Sybile gaan slapen.

De volgende middag kon het bestek opgemaakt worden. ShizzleB en Notorious W.I.M. zijn na een ontbijt met pistolé’s van mama Verlinden naar de kerk geweest. Mama en papa Buys zijn zo lief geweest om alles op te ruimen. Dankjewel, lieve ouders.

Over de tuintafel ligt nu een lakentje.

Om 14u30 bleek de schade al bij al mee te vallen. Moeizaam heeft er iets plaatsgevonden dat voor een ochtendritueel kon doorgaan. De mens die ons daarna elk een oliebol aanbood, heeft al mijn respect. Het mens dat ladderzat door de straat waggelde in een minirok en met een roze plouchen beest in haar hand, niet.
Het was hoog tijd voor een boottochtje, ons aangeboden door Stoffel, weeral. Wat een held! Met een gepersonaliseerde tekst gidste hij ons vlotjes door de Gentse wateren. En die waren zowel boven als onder ons aanwezig. Hadden we op die moment maar water in ons…