Uiteraard is het parcours dwarsen om even langs de winkel te lopen uit den boze. Met dranghekken wordt een bont gezelschap dronken mensen gestut. Enkele jongelingen roken drugs, waar an sich niets mis mee is, maar toch niet op de dag des Heeren zeker, godverdomme.
Nee, ik had het er niet mee. De karavaan, het circus: zowat de hele provincie werd lam gelegd. Een rustig fietstochtje om de zonnige zondag mee te verpozen was niemand gegund, ook niet uw weledele dienaar.
Enkele uren voor de uiteindelijke atleten voorbijkomen, denderdt een horde publiciteitswagens door de straat. Nu niet dat ik dit alles stond waar te nemen met mijn notitieblok in de aanslag, ik moest immers pistolets halen bij de in dezelfde straat gelegen ambachtsman-bakker. Want op zondag eten wij pistolets met cacao, sinds mensenheugnis een zondags ritueel dat met kerkelijke instanties weinig of niets te maken heeft, tenzij dan het feit dat ook Jezus het brood brak. Te betwijfelen valt of cacao (of afgeleiden) daar iets mee te zien hadden, maar ik wijk af. I divert.
De wagens in kwestie vielen op omwille van hun kleur, en ook wel omwille van de vervuiling die ze verspreidden. Naar elke windrichting, en ook de windrichtingen ertussen, wordt met marchandise gesmeten. Een brocanteur zou hier niet tussen misstaan, zou enkel opvallen omdat zijn artikelen meer schade aanrichten, zowel blik- als fysieke. Ook de droge plofjes en het glasgerinkel zou het de afvaldiensten niet echt makkelijk maken.
Enfin, er werd dus gegooid met zaken. Ik onderscheidde gebak, waarvan het meeste tegen diverse vensters terechtkwam. Ook gigantische, mouchen handen vlogen in de ruimte, alsook alles waar een logo van de Tour de France op past: hemdjes, petjes, balletjes, balpennen, een sporadisch stuk fruit. Of het vals was was niet waarneembaar.
Een tweetal uur later was daar eindelijk de klikkende en klakkende calvarie. Een lange processie van bijeengepakte mannen. Even lijkt de stile de bovenhand te nemen, in afwachting van deze heren die nu toch al enige uren op zich lieten wachten. Voor een kleine seconde is het enige geluid dat van ronddraaiende kettingen, geklik en geratel van versnellingen. Dan neemt het gejoel weer de bovenhand. Het groepje dronken jongeren wordt helemaal wild, enkelen zijn nu getooid in officiële hemdjes, met dito petjes en mouchen handen. De menige schreeuwt en juicht, een enkeling rolt de tranen over de wang. Mensen hangen buiten uit hun huizen en doen zich voor als VIP, duidelijk te goed voor het plebs dat dan toch maar de pech had niet van uitverkoren strekking te zijn. Hun huis ligt niet aan de route. De losers.
Plots verstomt de menigte. De laatste renner die met zijn pedalen aan het sukkelen is, wordt met een welgemikt cakeje geraakt, terwijl de beschaafde gelegenheidsalcoholici zich terugtrekken in het 4 meter verder gelegen café. Op de tv wordt de rit verder gevolgd, maar vreemd genoeg kijkt niemand ernaar. Velen kijken wel diep in hun glas.
Ik zie nog net iemand gelukzalig glimlachend een drinkbus oprapend, die vlak daarvoor tegen het hoofd van een oudere supporter was geknald. Ook hij was blij deel uit te maken van deze sportieve hoogmis, dit zondagse spektakel zonder weerga, deze relevante manier van commercieel tijddoden en en passant nog gratis rommel te rapen. Dank u, Tour de France!

De lichte vrachtwagen rechts tegen de Focus (links).

Het frustrerende aan deze heel zaak is dat de pipo in zijn recht is, aangezien ik van rijstrook wisselde. Hoe je dan wel zonder risico kan invoegen, is mij een raadsel. Ik kan dus de komende jaren meer betalen voor mijn autoverzekering en nog heel wat euro’s gaan zoeken om te voorkomen dat mijn auto begint te roesten. Maar dat kan ik misschien goedmaken als ik ooit een vloerder nodig heb. Het zal zeker niet J. B. uit Rumst zijn, ik neem liever iemand die u geen kloot aftrekt.

De schade aan de Focus.

‘Mijn hond verdraagt deze persoon niet. Risico op beten. Reden: zie huidskleur.’ Dat schreef een 40-jarige zaakvoerder uit het Vlaams-Brabantse Huizingen op het sollicitatieformulier van een Nigeriaanse lasser. ‘Racisme’ klinkt het. ‘Zever. Mijn hond wordt gewoon wild als hij een zwarte ruikt’, reageert de bedrijfsleider.

Als je het vanop een beetje afstand hoort, begin je echt te denken dat Vlaanderen volledig in scene gezet wordt door de makers van In de Gloria.

ps Kunnen jullie tegen morgen nog een partij oprichten waarop ik dan ook kan stemmen?