De New York Times is sinds vandaag maar beperkt toegankelijk voor niet-abonnees, maar als je via Google (News) gaat, kan je er nog altijd op.

Greenspan is an ex-Maestro; his reputation is pushing up the daisies, it’s gone to meet its maker, it’s joined the choir invisible.

He’s no longer the Man Who Knows; he’s the man who presided over an economy careening to the worst economic crisis since the Great Depression — and who saw no evil, heard no evil, refused to do anything about subprime, insisted that derivatives made the financial system more stable, denied not only that there was a national housing bubble but that such a bubble was even possible.

Charles Arthur, the Guardian’s technology editor, points out that while MasterCard and Visa have cut WikiLeaks off you can still use those cards to donate to overtly racist organisations such as the Knights Party, which is supported by the Ku Klux Klan.

The Ku Klux Klan website directs users to a site called Christian Concepts. It takes Visa and MasterCard donations for users willing to state that they are “white and not of racially mixed descent. I am not married to a non-white. I do not date non-whites nor do I have non-white dependents. I believe in the ideals of western Christian civilisation and profess my belief in Jesus Christ as the son of God.”

Maar MasterCard, Visa of PayPal gebruiken om te doneren aan Wikileaks, ho maar. Blijkbaar hebben een aantal mensen de boodschap van de lekken niet helemaal begrepen…

Uiteraard is het parcours dwarsen om even langs de winkel te lopen uit den boze. Met dranghekken wordt een bont gezelschap dronken mensen gestut. Enkele jongelingen roken drugs, waar an sich niets mis mee is, maar toch niet op de dag des Heeren zeker, godverdomme.
Nee, ik had het er niet mee. De karavaan, het circus: zowat de hele provincie werd lam gelegd. Een rustig fietstochtje om de zonnige zondag mee te verpozen was niemand gegund, ook niet uw weledele dienaar.
Enkele uren voor de uiteindelijke atleten voorbijkomen, denderdt een horde publiciteitswagens door de straat. Nu niet dat ik dit alles stond waar te nemen met mijn notitieblok in de aanslag, ik moest immers pistolets halen bij de in dezelfde straat gelegen ambachtsman-bakker. Want op zondag eten wij pistolets met cacao, sinds mensenheugnis een zondags ritueel dat met kerkelijke instanties weinig of niets te maken heeft, tenzij dan het feit dat ook Jezus het brood brak. Te betwijfelen valt of cacao (of afgeleiden) daar iets mee te zien hadden, maar ik wijk af. I divert.
De wagens in kwestie vielen op omwille van hun kleur, en ook wel omwille van de vervuiling die ze verspreidden. Naar elke windrichting, en ook de windrichtingen ertussen, wordt met marchandise gesmeten. Een brocanteur zou hier niet tussen misstaan, zou enkel opvallen omdat zijn artikelen meer schade aanrichten, zowel blik- als fysieke. Ook de droge plofjes en het glasgerinkel zou het de afvaldiensten niet echt makkelijk maken.
Enfin, er werd dus gegooid met zaken. Ik onderscheidde gebak, waarvan het meeste tegen diverse vensters terechtkwam. Ook gigantische, mouchen handen vlogen in de ruimte, alsook alles waar een logo van de Tour de France op past: hemdjes, petjes, balletjes, balpennen, een sporadisch stuk fruit. Of het vals was was niet waarneembaar.
Een tweetal uur later was daar eindelijk de klikkende en klakkende calvarie. Een lange processie van bijeengepakte mannen. Even lijkt de stile de bovenhand te nemen, in afwachting van deze heren die nu toch al enige uren op zich lieten wachten. Voor een kleine seconde is het enige geluid dat van ronddraaiende kettingen, geklik en geratel van versnellingen. Dan neemt het gejoel weer de bovenhand. Het groepje dronken jongeren wordt helemaal wild, enkelen zijn nu getooid in officiële hemdjes, met dito petjes en mouchen handen. De menige schreeuwt en juicht, een enkeling rolt de tranen over de wang. Mensen hangen buiten uit hun huizen en doen zich voor als VIP, duidelijk te goed voor het plebs dat dan toch maar de pech had niet van uitverkoren strekking te zijn. Hun huis ligt niet aan de route. De losers.
Plots verstomt de menigte. De laatste renner die met zijn pedalen aan het sukkelen is, wordt met een welgemikt cakeje geraakt, terwijl de beschaafde gelegenheidsalcoholici zich terugtrekken in het 4 meter verder gelegen café. Op de tv wordt de rit verder gevolgd, maar vreemd genoeg kijkt niemand ernaar. Velen kijken wel diep in hun glas.
Ik zie nog net iemand gelukzalig glimlachend een drinkbus oprapend, die vlak daarvoor tegen het hoofd van een oudere supporter was geknald. Ook hij was blij deel uit te maken van deze sportieve hoogmis, dit zondagse spektakel zonder weerga, deze relevante manier van commercieel tijddoden en en passant nog gratis rommel te rapen. Dank u, Tour de France!

Gelukkig was de rest van de avond zeer gezellig, met o.a. verhalen van wildpoepende vriendinnen.

Ook Studio Brussel heeft zich van z’n platste kant laten zien. Eerst door een pornofilm te willen opnemen (niet dat het echte porno zou zijn, maar het klinkt nu eenmaal leuker met zo’n naam), daarna door diezelfde pornofilm weer te annuleren wegens te veel commotie.

Misschien moet Annemie dan maar een pornofilm opnemen, zodat we weer trots op Vlaanderen kunnen zijn.

LinkedIn

Hi Willem,

Congratulations! You have been approved to join the group DEME.

Check out the group home page to start discussing topics with your group.

– The LinkedIn Team
http://www.linkedin.com/